Glamourmomentje

By dinsdag, juli 8, 2014 0 Permalink

retro scream

BEL! De bel… Ik zit opgesloten in mijn washok.

Bij Randstad Uitzendbureau staan mensen centraal  lees ik in een artikel. Dat klopt. Tien jaar geleden vroeg Randstad mijn hoofd en motivatie voor een leuk artikel. Het interview zou worden geplaatst op de website. Ze wilden graag een verhaal over de carrièrekeuze van een moderne werkende moeder. Aangezien ik me hip genoeg voelde, ging ik akkoord. Ik gaf telefonisch mijn flitsende verhaal aan de mevrouw van het online magazine. Daarna volgde er een fikse buikgriep die een week duurde.

Net herstelt van de griep besloot ik de achterstallige was weg te werken. Als vrouwen ziek zijn geweest, moeten ze namelijk genadeloos compenseren. Dat gaat overigens ook op voor een dagje uit. Of een hele week naar je werk gaan. Wij vrouwen menen dat we alles moeten compenseren. Wij zijn de compensatie generatie. Dus hup, tafel aan de kant, strijkplank de woonkamer in, kinderen in de oude klof en ik in een flodderbroek met dito vestje. Mijn haar was nog futloos van het ziek zijn en hing zonder enige styling in model Nana Mouskouri (Ken je die nog? Zo nee, zo dan heb je gelukkig echt geen idee hoe het hing). Aan mijn voeten de meest afgrijselijke sokken uit mijn lade. Blauwe teensokken met op de grote teen een koddig hondje. Het teeneffect werd nog eens benadrukt doordat elke teen om en om een andere kleur blauw had. Ze zijn wel lekker warm en ik had even niets anders. Niemand die mij ziet. De strijkbout blies een eerste wolkje stoom en ik was ready to iron…

BEL! De bel… Ik zit opgesloten in mijn washok. De gordijnen zitten dicht. Wie o wie stoort mij nu? Ik slenter naar de deur en verwacht Bé of mijn schoonmoeder. Maar ik kijk tot mijn schrik in het gezicht van een onbekende knappe man. De knappe man heeft een enorm fototoestel in zijn hand. Hij neemt mij lichtelijk geamuseerd op en bekijkt mij van top tot teensok. Vervolgens begroet hij mij met het enigszins vragende “Hoi… (frons)… ehm, ga je zo op de foto voor de website?”

Nee, nee, nee! Hip, tréndy en ambitieus waren de criteria!
Ik, de uitverkoren lush mama, sta gelukkig op een deurmat waar een enorme kruipruimte onder verscholen zit. Ik bedenk een plan om er zo snel mogelijk in te zakken.
“Oooo, het is geen maandag… het is woensdag…”, murmel ik.
De knappe fotograaf heeft geen idee wat hij met deze informatie moet.
“Geef mij twee, nee, één minuutje!” roep ik halverwege de trap. Ik presteer het om snel iets aan te trekken en wat make-up op te doen. Ik kan het blijkbaar wel in een minuut. Ha, succesmoment! Maar er staat dan ook een leuke man in mijn gang, klaar om mijn glamourmoment vast te leggen…
De knappe fotograaf vertrekt intussen richting toilet. Hij baalt.
Ik hoor hem eerst alle kinderhulpstukken van de bril verwijderen. De deur gaat weer open. Ik hoor het hoge stemmetje van mijn 2-jarige zoon.
“Mjuneer, wah ga juh doe-hoen?”
Ik hoor de deur weer heel hard dicht slaan. Nee, de knappe fotograaf heeft duidelijk geen kleine kinderen thuis.
” Eh, eh, even naar de w.c.” klinkt het paniekerig door de deur.
Daar neemt mijn zoon geen genoegen mee. Mijn laatste vleugje glamour vervliegt bij de woorden “Mamaaaaa! Die mjuneer is aan het plassen hoor!”

En dan vragen ze je in het interview waarom je weer bent gaan werken.